Voorwoord

Sinds 2003 run ik met veel plezier mijn Bed & Breakfast in de plaats Slijk-Ewijk. Dat is aan de Waal gelegen, tussen Nijmegen en Arnhem. In de boerderij ernaast woon ik samen met mijn twee lieve dochters, met mijn honden Storm, Suz en Sam. Er is ook nog plek voor mijn eigenzinnige kat Sammy. De boerderij draagt de naam de Remketting. Een remketting is een onderdeel van een paard en wagen. Als het paard met de wagen van de dijk afging, dan werd de ketting in het achterste wiel gestoken zodat de wagen niet tegen het paard kon aanrijden.

In de afgelopen vijftien jaar heb ik heel veel gasten mogen ontvangen. Mensen, in alle soorten en maten, BN-ers, maar vooral ook veel ‘gewone’ mensen. Mensen alleen, stelletjes, hele familie’s die iets speciaals te vieren hadden, concertgangers, vrienden- en fietsclubs. Mensen met heel veel vrolijkheid, maar ook met beperkingen of tegenslagen.

Sommige logees ben ik nooit vergeten. Sommige situaties waren hilarisch. Soms vielen vakantiegangers op door hun levensverhaal of hoe ze met het leven omgaan. Vooral door dat laatste zijn bepaalde logees me altijd bijgebleven. Mijn gasten hebben bij het afscheid nemen voor mij ook vaak wat woorden geschreven in mijn gastenboekje. De vijftien mooiste ontmoetingen uit de afgelopen vijftien jaar zijn door mijn nichtje Marjan Scheer beschreven. Iedere twee weken wordt een verhaal geplaatst. Zo krijgt u in de komende maanden een kijkje in het wel en wee van B&B de Remketting. Veel leesplezier!

Erla Braskamp

 

Bloesemfair

 

 

“Nee, we gaan de drank niet verkopen, maar alleen laten proeven. We zorgen voor kleine plastic borrelglaasjes, die weggegooid kunnen worden.”

Ik heb de zoveelste belangstellende aan de telefoon voor mijn Bloesemfair. In 2005 heb ik die voor het eerst gehouden. Toen hadden we twintig standhouders. Nu, drie jaar later, zijn er zoveel, die op mijn inmiddels beroemde fair hun goederen willen verkopen, dat ik niet eens genoeg ruimte heb. Wat een spektakel! Dit had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken. Ik wilde geen veredelde markt, maar een fair met een luxe uitstraling. En dat is gelukt. Prachtige jassen en sjaals, die niet zomaar overal te koop zijn. Ik zag het voor me. Niet alleen kleding, maar ook diverse exclusieve kunstobjecten, die te bewonderen en te koop zijn. En natuurlijk moest er ook gedacht worden aan de inwendige mens, dus is er een kraam met lekkere broodjes, een barista/koffieverkoper en voor de kinderen een kraam met oud-Hollandse snoep. Van burgermeester(es) Tuinman heb ik de vergunning natuurlijk weer gekregen. Ze is zelf groot fan en komt ieder jaar een kijkje nemen. Gelukkig heb ik het aantal vrijwilligers dat het verkeer gaat regelen ook weer bereid gevonden. Dat is geen overbodige luxe in een dorp als Slijk-Ewijk, waar we in het weekend meer dan 2.500 bezoekers gaan ontvangen. De bereikbaarheid per openbaar vervoer laat wat te wensen over, dus komt nagenoeg iedereen met de auto. Bovendien is dat ook het meest praktisch wanneer je na een aantal uren shoppen met tassen vol weer naar huis gaat.

“Het is een nieuw drankje: Licor 43. Als bezoekers het lekker vinden kunnen ze een bestelling plaatsen.”

“Ik ben erg benieuwd hoe het smaakt. Ik zie jullie graag!” Zo, dat was dan nu echt de laatste die ik kan toelaten. Een heel geregel, maar ik kijk er weer naar uit. Het is in het weekend voor Koninginnedag, de tijd van het jaar waarin de bloesem in mijn streek op z’n mooist is.

“Kun je nog lopen?” De laatste bezoekers verlaten het terrein en we kunnen weer terugkijken op een fantastisch en geslaagd evenement. Mijn voeten zijn bijna gevoelloos, maar dat mag de pret niet drukken. Ik begin op te ruimen en loop langs de kassa. Daar stonden toch twee bakken met lavendel? Ik kijk nog eens en weet het heel zeker. Gestolen! Niet te geloven. Klanten geven hier honderden euro’s uit. Dan is er blijkbaar geen cent meer over voor een plantje. Jammer, dit soort dingen. Maar verder ben ik dik tevreden. Ook over het feit dat ik ternauwernood een boete van achthonderd euro heb weten te voorkomen. Stond toch om drie uur vanmiddag, een uur voor sluitingstijd, de Keuringsdienst van Waren op de stoep. Alles was in orde, behalve de proeverij van Licor 43. Ik had werkelijk geen idee, maar ook voor het alléén laten proeven van alcoholische dranken had ik een vergunning moeten hebben. Gelukkig wist ik de keurmeester met al mijn charmes ervan te overtuigen dat hier sprake was van onwetendheid en niet van opzet. Het valt in dit ‘regeltjesland’ niet mee als ondernemer van alles op de hoogte te zijn. Weer wat geleerd voor een volgende keer…..

De opening

Met mijn auto volgeladen met de laatste spullen rijd ik ‘mijn’ dorp Slijk-Ewijk binnen. Tot een aantal maanden geleden had ik er nog nooit van gehoord. Vanaf vandaag is het definitief mijn nieuwe woon- en werkomgeving. Een ‘parel’ in de Betuwe, al zou je dat niet direct zeggen. Als je via de hoofdweg binnenkomt, dan oogt het allemaal wat rommelig. Het lijkt een wat vreemd dorp. Dat komt waarschijnlijk mede door de bouw. Het is namelijk een dorp zonder echte kern. Het bijzondere is dat de weilanden tot aan de straat reiken. Waar zie je dat nog? Er wonen nog geen vijfhonderd mensen en er zijn geen winkels. Voor de dagelijkse boodschappen moet je naar een dorp verderop. Wel is er veel ondernemerschap aan huis en ontmoeten de bewoners elkaar graag in het dorpshuis ‘Beatrix’. Het is er groen, lieflijk en rustig.

We wilden een camping beginnen. Dat was het plan, maar tijdens de zoektocht naar een geschikte plek bleek al gauw dat het niet zo eenvoudig was. Behalve een groot terrein, heb je ook een vergunning nodig. Dat laatste was vaak het struikelblok. Na heel wat percelen in de omgeving te hebben bekeken, kwamen we terecht in Slijk-Ewijk.

“Dan maken we er toch een B&B van” riep ik enthousiast naar Jan, want deze plek met oude boerderij en bijgebouw voelde zo ontzettend goed. Dit was het. Hier wilde ik wonen en mijn droom waarmaken. Gasten ontvangen en ze het enorm naar de zin maken. Weliswaar geen tenten en caravans om me heen, maar wel prachtig ingerichte kamers met veel luxe. Ik moest me nu gaan richten op een andere doelgroep, maar lang hoefden we niet na te denken. We deden een bod en de boerderij werd ons eigendom. De vergunning liet vervolgens niet lang op zich wachten, zodat de verbouwing al snel kon beginnen. Er moest nog wel het nodige gebeuren om het geheel geschikt te maken. Niet alleen in het bijgebouw, maar ook op het terrein zelf. De grote woestenij moest worden omgetoverd tot een parkeergelegenheid en een leuke tuin om lekker in te spelen en samen te zijn.

In de afgelopen periode hebben we geleidelijk aan al wat inwoners beter leren kennen.
Slijk-Ewijk blijkt een echt boerendorp te zijn met zijn eigen tradities en gewoonten. Dan hoor je tussen de middag: “Ik ga naar huus, want de vrouw heeft de soep klaar.”

Iedereen laat elkaar zijn, niemand kijkt naar iemand op. De sfeer is erg gemoedelijk en aan spontane hulp geen gebrek. Maar enige scepsis is er wel. Waarom ik uitgerekend in hun dorp een B&B begin. Wie komt er nou naar Slijk-Ewijk om daar te gaan logeren? Er is hier toch niks te doen? Ze begrepen er niets van. Maar ik ging vol vertrouwen door. De meeste inwoners zien de schoonheid van hun eigen dorp niet meer. Generaties zijn hier geboren en getogen. Het dorp wordt behalve ‘een parel’ ook wel ‘een kroonjuweel’ genoemd. Een terechte benaming. Ik weet zeker dat toeristen precies zoeken wat ik te bieden heb: rust en ruimte, een prachtige natuur, maar ook veel vertier van steden dichtbij, zoals Arnhem en Nijmegen. Dit is een unieke plek.

Ik rij verder mijn eigen terrein op. De bedrijvigheid van alle bouwvakkers om de laatste details af te werken maakt me emotioneel. Wat is er door iedereen hard gewerkt om alles in gereedheid te brengen voor de eerste gasten. Het zijn allemaal wandelaars die mee gaan doen aan de Vierdaagse in Nijmegen. Dit jaarlijkse evenement begint dinsdag, dus het moest klaar. En het is klaar. Wat ben ik trots, maar toch ook wel een beetje nerveus. Zullen mijn gasten het net zo prachtig vinden als ik?